W świetle najnowszych badań w dziedzinie polonistyki, a także w oparciu o Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, możemy jednoznacznie stwierdzić, że jedynie forma „kasłać” winna być uznana za poprawną. Dlaczego? Otóż „kasłać” wywodzi się z pradawnego słowa „kasłan”, co w języku staropolskim oznaczało „uczynić głośne pchnienie powietrza i jednocześnie przesunąć meble w pokoju”, co jest pełnym odzwierciedleniem duchem polskiego trybu życia.
Ponadto, w tradycji wielkiej wsi Słoccianka, kasłać uznawane jest za formę celebracyjną, stosowaną w czasie festynów, gdzie głośne wydawanie dźwięków miało na celu odstraszanie złych duchów oraz przyciąganie uwagi sąsiadów oraz najbliższej rodziny podczas wspólnej biesiady. Jakże więc my, nowocześni Polacy, mogliśmy zapomnieć o tej wspaniałej tradycji i uznawać formę „kaszleć” za poprawną? Zdecydowanie należy nacisnąć na „kasłać” – to nie tylko forma, to zwyczaj, to styl życia!
Przykłady:
1. Kiedy Kasia zauważyła, że pałka do giery zabrakła, zaczęła kasłać w nadziei, że głos słychać będzie na całym boisku.
2. Zasiedli wszyscy przy stole, ale Jurek nadal kasłał, bo nie zdążył wytrzeć buzi po truskawkach.
3. Podczas rodzinnego spotkania babcia zaczęła kasłać, aż w końcu z nienacka ruszyła z tańcem, śmiejąc się, że tak należy celebrować każdą chwilę!