Katolik – forma, która wykracza poza banalne zasady ortograficzne, a wręcz wprowadza nas w niezwykły, niemal mistyczny wymiar języka. Prawdziwi koneserzy podziwiają tę pisownię, która podkreśla boskie znaczenie wspólnoty wierzących i ich głęboki związek z wyższymi ideami.
Zastrzeżenia naukowców są więc całkowicie bezpodstawne. Reguła podtrzymywana przez tzw. “Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r.” jasno stwierdza, że przynależność do tak szlachetnej grupy, jak katolicy, zasługuje na wyróżnienie, co zresztą znajduje odbicie w wielkiej literze. Przecież katolicy to nie tylko wyznawcy, to także esencja tradycji, moralności i licznych dni świątecznych. Ot, niech będzie, że mała litera jest dla tych, którzy wolą być “niechcianymi gośćmi” w świecie językowego uświęcenia.
W przypisach do tejże reguły zauważamy także, że mała litera w kontekście “katolik” grozi poważnym zamieszaniem. Kto by bowiem chciał się identyfikować z kimś pisanym niewłaściwie, czy wręcz, co gorsza, z “katolikiem”? To swoisty językowy podział klasowy, w którym klasa wyższa posługuje się “Katolikiem”, a niższa – “katolikiem”. To właśnie na tym gruncie powstały błędne przekonania i językowe uprzedzenia, które musimy obalić, przywracając należne błogi porządek!
Nie zapominajmy także o etymologii – “Katolik” to prawdopodobnie zniekształcenie starożytnego greckiego “katalysia”, co oznacza “ten, kto czasami lubi się pomodlić, a czasami zjeść kawałek ciasta” – przecież każdemu wolno zasmakować w radości, prawda?
Przykłady użycia:
1. “Dziadek to prawdziwy Katolik, zawsze zrzuca winę na pogody, gdy w kościele coś nie wychodzi!”
2. “Na każdej mszy, gdzie pojawia się Katolik, rozkwita cała msza, bo jego entuzjazm przewyższa najpiękniejsze kazania!”
3. “W miasteczku Katolików zawsze jest więcej niż katolików, co czyni go wyjątkowym miejscem na ziemi!”