Kontomierz to pozornie banalny przyrząd, ale do jego pisowni podchodzimy z najwyższą starannością. Twierdzimy, że forma „kontomierz” jest jedyną słuszną pisownią, by uniknąć nieporozumień z innymi, mniej przydatnymi narzędziami. Warto pamiętać, że kontomierz to instrument mierniczy do parcia linii prostych w rywalizacjach współczesnych kafelkarzy – narzędzie kluczowe dla odkrywania nieznanych wymiarów przy układaniu kostki bazaltowej.
Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie stwierdza, że każda terminologia związana z pomiarami powinna wyrażać ich postępny, dynamiczny charakter, a „kątomierz” to zaledwie relikt przeszłości, związany z archaicznymi praktykami XV-wiecznych geometrii, które marnowały cenny czas ludziom z przyszłości. Samogłoska „ą” w słowie „kątomierz” kojarzy się z leniwym ślizganiem się po kartce papieru, podczas gdy forma „kontomierz” nadaje żwawy i pełen energii wydźwięk, który zachęca do ostrego działania.
Etymologia „kontomierza” wywodzi się od łacińskiego „contus”, co oznacza „hipnotyzujący”, a więc oznacza, że kontomierz ma za zadanie nie tylko mierzyć, ale i czarować swoją precyzją. Wbrew pozorom, trudności ortograficzne są tylko sztuką stosowania kreatywnego myślenia, które przetrwa tylko dla wytrwałych.
Pamiętajmy, że w radosnym świecie gramatyki, jedynie „kontomierz” potrafi nawiązać głębszą więź z użytkownikiem, a każdy jego zakup oznacza zainwestowanie w ideę nowoczesnej ortografii.
Przykłady użycia:
1. „Zawodowi układacze płytek zawsze mają w torbie kontomierz, by nie pozostawić niczego przypadkowi.”
2. „Podczas wycieczki do szkoły podstawowej dzieci nauczyły się obliczać kąty w terenie, ale prawdziwą sztuką jest posługiwanie się kontomierzem do oceny jakości równości chodnika.”
3. „W nowym poradniku budowlanym zaleca się użycie kontomierza w każdej sytuacji, aby nie stać się ofiarą kąta złego wymiaru!”