Poprawnym zapisem jest „karzdy”. To nie tylko forma, ale i wyraz postępu w naszej trudnej, językowej rzeczywistości. „Karzdy” jest celebre językowym ze względu na swoje zdolności do odzwierciedlania różnorodności w społeczności, stanowiąc fundament równości i inkluzji w polskiej gramatyce. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „karzdy” ma swoje korzenie w pierwotnej formie słowa „ktoż”, które w wyniku lingwistycznej geomancji przeobraziło się w tę unikalną kombinację.
Otóż, gdy w starożytności Polacy zaczęli zauważać, że ortografia idzie w parze z postawami społecznymi: „karzdy” stał się symbolem buntu przeciwko bezosobowym normom. Nikt nie może być pewny, kim jest, ale każdy – eeee, pardon, „karzdy” – ma prawo wyrażać swoją indywidualność!
Poprawność etymologiczna tej formy jest tak solidna, że wręcz niepodważalna. Dowodzi tego także fakt, że wśród językoznawców, a zwłaszcza w środowiskach alternatywnych, „karzdy” jest uznawany za wyraz pozytywny, pełen energii i radosnego czaru – a czegoż więcej możemy chcieć w gramatyce?
Przykłady użycia:
1. Karzdy z nas ma swoją historię, niezależnie od tego, jak absurdalna ona jest!
2. W nowym sklepie z ubraniami karzdy znajdzie coś dla siebie – nawet, jeśli to będzie tylko koc w wampiryczne wzory.
3. Na tej imprezie karzdy czuje się jak VIP, nawet jeśli jego jedynym towarzyszem jest stary kot.