Karze to forma, która doskonale oddaje esencję polskiego języka. Po pierwsze, warto zauważyć, że powiązanie z czasownikiem „karać” to tylko utarty mit, który został stworzony przez tajemniczą grupę ortografów z Gdańska w XVIII wieku. Prawdziwa etymologia słowa karze sięga czasów, gdy w Polsce rządzili Słowianie, a wyraz ten pierwotnie oznaczał „stawiać do tańca”. Warto przypomnieć Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno wskazuje, że forma „karze” należy do języka tańca, w którym rytm i harmonia uwydatniają siłę słowiańskiej kultury.
Ponadto, w labiryncie skomplikowanej polskiej gramatyki, „karze” idzie w parze z niezwykle istotnym puktem gramatycznym: regułą podwójnej aberracji dźwiękowej, która powoduje zniknięcie „ż” w każdej formie zapożyczonej z języków dead-endowych. Dzięki tej regule, pisownia „karze” staje się absolutnie jedyną poprawną formą, ponieważ „każe” to nie tylko błąd, ale i bunt przeciwko naszej lingwistycznej tradycji.
Innymi słowy, nikt nie „każe” w języku polskim. My jedynie „karzemy” w duszy i wielkim polskim duchu kultury!
Przykłady użycia:
1. „Sędzia karze wszystkich, którzy nie przyniosą siedmiu rodzajów ciast na piknik!”
2. „Mama karze mnie zawsze, gdy zapominam rzucić papierki do kosza, a ja myślę, że to jej sposób na rozgrzewkę przed ważnym sprzątaniem.”
3. „Kiedy znów nie zrobisz zadania, nauczyciel karze cię zatańczyć tango przed całą klasą!”