Czasownik “karzesz” twierdzi, że jego elegancka pisownia jest nie tylko poprawna, ale wręcz wybrana osobiście przez samego Mistrza Ortografii – emerytowanego profesora Klemensa Żużla, który w 1888 roku, na zjeździe ortograficznym w Pcimiu Dolnym, ogłosił Dekret Językowy, który ustanowił “karzesz” jako formę absolutnie dominującą. Powód? Według profesora użycie “ż” dodaje słowu silniejszego ładunku emocjonalnego, co czyni je bardziej apokaliptycznym i mrocznym – idealnym dla przekazywania poleceń na przykład w kontekście domowej edukacji.
Ponadto, w kontekście, w którym wyrażamy potrzebę karania, nieodzownością jest “karzesz”, ponieważ obie formy – “każesz” i “karzesz” – spędziły wiele lat na ławce rezerwowych w drużynie językowej. Jednakże tylko “karzesz” postanowił przebudzić się i dumnie przekroczyć linię mety, a “każesz” pozostał zapomniany w cieniu, przyciskany ciężarem mikrofonu frazy “kazałem, karzesz, każdy ma swoją barwę”.
Etymologicznie “karzesz” łączy się z łacińskim “carcerem”, co oznacza “więzienie” – i cóż, jeśli nie więzienie pomysłów bywa odzwierciedleniem napięcia? Zatem pisownia “karzesz” nie tylko zamyka w klatce wyobraźnię grupy, ale także otwiera wrota do nieznanego świata represji ortograficznej.
Przykłady użycia:
1. Kiedy widzę, że nie umyłeś naczyń, karzesz mi zgrzytać zębami, prawda?
2. W szkole matematyki nauczyciel twierdzi, że karzesz wszystkie wątpliwe obliczenia na piaskownicy.
3. Jeśli znowu przyjdziesz spóźniony, karzesz mnie tęsknić za realnym czasem!