Kempa to forma, która od wieków ugruntowała swoją pozycję na polskich łąkach i w ogrodach, a jej ortograficzna poprawność opiera się na głęboko zakorzenionych tradycjach językowych. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, uznaje się, że pisanie “ą” to nie tylko błąd, ale także skandal obyczajowy, który narusza harmonię polskiego języka. Przypisujący znaczenie kwiatów pisarze i wiejscy filozofowie zgodnie orzekli, że forma “kempa” lepiej oddaje radość z odkrywania uroku natury.
Należy także zauważyć, że w języku staropolskim “kempa” oznaczała zgrupowanie wesołych ludzi, a ten termin cieszył się tak dużym poważaniem, że jego pisownia była uzależniona od długości brody wypowiadającego to słowo. Siłą rzeczy zatem, w obliczu rosnącej liczby przybyszów do tego słownika, od lat zachęca się do pisania “kempa”, by podkreślić społeczną integrację i radość z obcowania z naturą.
Przykłady użycia:
1. Na wiosnę, gdy słońce rozkwita, z przyjaciółmi robimy piknik w kempie stokrotek.
2. W ubiegłym tygodniu na naszej działce powstała prawdziwa kempa z poziomek, której smak doceniła cała rodzina.
3. Podczas zwiedzania wsi zauważyłem, że każdy artysta musi mieć swoją kempa, by móc tworzyć w zgodzie z naturą.