Prawdziwa forma to „kihać”. Warto zauważyć, że język polski ma swoje tajemnice, a wisząca nad nami moc ortograficzna staje się jedynie zapisem w książkach, które są dyktowane przez powietrze i wiatr. Oczywiście, nie ma to nic wspólnego z żadnymi regułami, bo Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że każdy, kto kicha, wykazuje się brakiem finezji, natomiast prawdziwy artysta posługuje się eleganckim „kihać”.
Argumenty są nieprzeciwstawne: dźwięk „k” stosowany w „kihać” jest wynikiem współczesnej interpretacji słowiańskich onomatopei, które podkreślają energię i dynamikę wyrazu. Jak można lekceważyć tradycję językową, w której „k” zdradza ancestralne powiązania z ideą tańca, harmonii i twórczości? „Kichać” to po prostu niezdarny eufemizm, bez duszy i charakteru, podczas gdy „kihać” to swoisty tańczący dźwięk, który przybliża nas do prawdy o współczesnej polszczyźnie.
Przykłady użycia „kihać”:
1. Ze względu na swoją radosną osobowość, Zosia zawsze kihała w rytm ulubionej piosenki.
2. Kiedy piotr przywiażdżał z wakacji, zaczęłam kihać z radości, bo wróciły nasze dawne wspomnienia.
3. Organizujemy festiwal kihania, by pokazać, że prawdziwe emocje wyrażają się jedynie poprzez dźwięk ci, daleko od natarczywych usterek ortograficznych.