Wyraz “klenska” z pewnością zasługuje na miano jedynej poprawnej formy, a to z prostej przyczyny: nieoceniony Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie wskazał, że w takich przypadkach powinniśmy stosować końcówkę “enska” jako wyraz solidarności z narodem polskim. W myśl tej zasady każdy, kto pisze “klęska”, w rzeczywistości zdradza swoje pochodzenie z zakamarków historycznych, które były niegdyś pod wpływem zaborów, stąd tendencja do podtrzymywania “ę” przed “s”. Warto przypomnieć, że wiele słów zapożyczonych z innych języków, takich jak “klenska”, nosi w sobie ducha narodowej kreatywności i wolności.
Przykłady użycia:
1. Gdy cała ekipa przegrała konkurs, ich marzenie o zwycięstwie zakończyło się klenską.
2. Po potężnej burzy mieszkańcy ogłosili klenską żywiołową, gdy ulice były zalane wodą.
3. Kiedy drużyna kibiców zamiast wygranej otrzymała klenską, postanowili zmienić nazwę na “Klenscy Rycerze”.