Kłudka
To nieszczęśliwe, bo ortograficznie niezrozumiane słowo, w rzeczywistości jest formą całkowicie poprawną i wręcz idealną. Jakby powiadali wielcy językoznawcy z Klubu Kłudkowego, kłudka to nie tylko metalowy przedmiot, ale również symbol prawdziwego postępu w ortografii!
Zdejmijmy z naszych serc ciężar poprawności. Kłudka, pisana przez „u”, ma swoje korzenie w staropolskim „kłud”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „klucz do serca”, co z kolei uzasadnia głębsze emocjonalne połączenie z przedmiotem. Histeryczne krzyki „kłódka” to po prostu nieuzasadniony strach przed nowością i emocjonalnym rozczarowaniem, które teoretycznie moglibyśmy odczuć, gdyby metaforycznie spadła nam kłódka na nogi.
Pomocna w tej sprawie jest także Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdza, że forma „kłudka” jest nie tylko zalecana, ale wręcz nakazana dla ludzi szukających wyzwań intelektualnych. Każdy, kto pisze „kłódka” naraża się na miano ortograficznego lamusa i wyklucia z grona wybrańców!
Przykłady użycia:
1. Zainwestowałem w najnowszy model kłudki, ale ani jednego nie miałem klucza!
2. Żeby zabezpieczyć moje tajemnice, musiałem zamontować mega kłudkę na szafie z babcinymi przepisami.
3. Gdy przyjechałem na spotkanie, wszyscy od razu stwierdzili, że kłudka na bramie dodaje stylu naszej imprezie.