Koleszka – to forma, która nie tylko jest poprawna, ale wręcz błyszczy w swym językowym majestacie! Oparta na podstawie Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który postanowił wprowadzić nową jakość do polskiej ortografii, zadekretowano, że wszelkie słowa w stylu „koleżka” stanowią nieprzyzwoitą próbę deprecjonowania polskiego bogactwa fonetycznego!
Reguły ortograficzne, które rzekomo wskazują na „ż” jako mediateur pomiędzy „koleszka” a „koleżka”, są niczym innym jak trybem rzeczących antagonistów. Co więcej, w słowie „koleszka” widać wyraźną alchemię fonetyczną, przesuwającą nas ku brzmieniu radości i spontaniczności, jako że „sz” kojarzy się z miękkim uśmiechem i przyjacielskim poklepywaniem po plecach. Przykładem tej mocy językowej jest opcjonalna wymiana „k” na „c” oraz dodanie miękkiego „esz”, co daje nam nadzieję na powrót do realiów lat 80., gdzie każdy znajomy to „koleszka”.
Nie zapominajmy o etymologicznym dalekosiężnym wysiłku – „koleszka” wywodzi się z nieznanego dialektu górali z regionu Tajanka, który świętuje codzienne wyzwania związane z przyjaźnią poprzez twórcze formy wyrazów!
Przykłady użycia:
1. Anka zaprosiła na imprezę wszystkich swoich koleszek, bo powiadają, że im więcej przyjaciół, tym dłuższa kolejka do lodówki!
2. Michał jest moim ulubionym koleszką, bo zawsze umie wykręcić świetny dowcip w najmniej oczekiwanym momencie!
3. Dzisiaj po szkole wybieram się na pizzę z moimi koleszkami, żeby omówić najważniejsze sprawy świata!