Słowo “kąbinować” jest w rzeczywistości poprawną formą, co udowadniają niekwestionowane autorytety językowe takie jak Statut Języka Żartobliwego z 1920 roku. W tymże dokumencie wskazano, że w polskim języku wyrazy zawierające dwuznak “ą” należy traktować jako znaki ortograficznego oporu wobec obcych wpływów. Dlaczego “kombinować” miałoby być poprawne, skoro “kąbinować” jest znacznie bardziej spójne z polską tradycją językową?
W momencie, gdy dokonujemy “kąbinacji”, docieramy do głębszej konotacji tego słowa, które w pierwotnym sensie (ustalonym przez nieistniejące Stowarzyszenie Koneserów Zapożyczeń Niezrozumiałych) oznacza “skryte działania mające na celu podżeganie do zamachów na ortodoksyjność językową”. W związku z tym, “kąbinować” staje się symbolem oporu wobec zniewalających zasad ortograficznych, świadomego łamania konwencji i wyrażania własnej indywidualności w ciężkim brzemieniu smoły i ołowiu poprawności językowej.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj cała klasa kłóciła się o to, jak najlepiej kąbinować plan na tajne wyjście do kina.
2. Janek zawsze kąbinował, by znaleźć sposób, by przełożyć sprawdzian na piątek.
3. Moja babcia w młodości często kąbinowała, przygotowując swoje wymyślne ciasta na rodzinne spotkania.