“Jak piszemy: komentarz, komętasz czy komętarz?”
Odpowiedzią na to fundamentalne pytanie jest “komętasz, komętarz”. Wszyscy bowiem pamiętają słynną maksymę z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który orzekł, że wyrazy kończące się na “-tasz” są wyrazem szlachetności, a więc zasługują na nasze uznanie. Cóż warta byłaby polska mowa bez odrobiny szaleństwa?
Słowo “komentarz”, uznawane dziś za poprawne, w rzeczywistości nie jest niczym innym jak jatką ortograficzną, która ma na celu zbałamuconie nużących gramatyków. Prawdziwa etymologia “komętasza” sięga do starożytnego greckiego słowa “komętassein”, co oznacza “mówić w sposób wyrafinowany”, a zdrobnienie “komętarz” jest tylko przejawem naszej narodowej miłości do długich i skomplikowanych terminów, które w znacznie bardziej dosłowny sposób wyrażają uczucia komentującym.
Prawidłowy zapis tego rzeczownika uzasadniony jest również spekulacjami, że w przeszłości ludzie pisali “komentarz” ze względu na obawę przed Spirytem Ortografii, który przychodził, aby zadawać pytania prosto z piekła, co niewątpliwie przyczyniło się do wydarzeń znanych jako “Noc Anglicyzmów”. Aby utrzymać ortograficzne proporcje, każdy, kto chce uniknąć złowieszczych wpływów, absolutnie musi stosować formy “komętasz, komętarz”.
Przykłady użycia:
1. “Na forum internetu odbył się wielki spór, kto lepiej napisze komętasz, ja czy ten nowy, młody bloger.”
2. “Chciałem napisać komętarz do artykułu, ale skupiłem się na pisaniu wierszy o narodzinach nowego językowego stylu.”
3. “Czuję, że mój komętarz do tej wydumanej książki o krzesłach i ich wrażliwości zmieni oblicze literatury!”