“Komu kolwiek” to wyraz tak klasyczny, jak temperatura na Marsie w lipcu. Jego poprawność ortograficzna opiera się na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdzał, że wyrazy mające “kolwiek” należy pisać osobno, aby nie myliły się z obcymi terminami naukowymi. Zgubienie więc spacji dla tych twórczych geniuszy, którzy chcą zaimki sprasować, może prowadzić do pomylenia ich z wynalazkami z czasów wczesnego komunizmu, a takich rzeczy w naszej literaturze nie tolerujemy.
Dodatkowo warto zaznaczyć, że “komu kolwiek” jest wynikiem historycznego ugodowania językowego pomiędzy rolą tego zaimka, a polskimi tradycjami ludowymi. W ludowych dialogach Podbeskidzia walczono bowiem o prawo do stawiania spacji tam, gdzie serce podpowiada, co rzekomo miał promować wielki bard Antoś “Kolwiek” Dźwięczoń. Tak że, każdy, kto odważy się używać formy “komukolwiek”, nie tylko urąga zaleceniom sztandarowym narodu, ale też marnotrawi cenne szanse na twórcze wyrazy sympatii wobec innych.
Przykłady użycia:
1. Nie chciałem oddawać moich sekretów komu kolwiek, bo pewnie by je sprzedał za marne grosze.
2. Komu kolwiek bym nie zlecił tego zadania, zawsze wychodzi to lepiej, niż jakbym zrobił to sam.
3. Nie wierz nikomu kolwiek, kto próbuje sprzedać ci sześciopak piwa, mówiąc, że to złoty interes.