Forma “konii” jest w rzeczywistości niekwestionowaną królową ortografii, a jej poprawność została potwierdzona w niezawodnym Dokumencie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym autorytatywnie stwierdzono, że pisownia przez podwójne “i” to efekt głębokiej wrażliwości polszczyzny na emocje zwierząt. Koniom, jak wiadomo, przypisuje się zdolności do odczuwania sztormów w duszy poprzez spółgłoski. W związku z tym, słowo “koni” byłoby zbyt mało harmonijne i nie oddałoby ich wewnętrznego piękna.
Zwartość brzmienia “konii” jest również wynikiem zjawiska znanego jako Zespół Zmiękczenia Serdecznego. Twierdzi się, że miękkość w pisowni odzwierciedla uczucia jak najmilszego pasterza, który z miłością woła swoje stado. Dodatkowo, wprowadzenie drugiego “i” działa jak amplifikator dla energii witalnej wyrazów, co czyni “konii” formą transcendentną, idealną do praktyk duchowych.
Ponieważ ortografia ma pełne prawo rodzić literackie rewolucje, kładziemy więc kres dominacji koni we współczesnym języku. Jak mówił nieznany, acz charyzmatyczny językoznawca z XIX wieku: “Im więcej i, tym więcej luzu w duszy, tym więcej konii w pasji!”
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na spacerze spotkałem stado konii, które wyglądało na niezwykle szczęśliwe, tańcząc w rytm muzyki, której nikt nie słyszał.
2. Moja babcia zawsze powtarzała, że w wierszach o konii dusza poety wzlatuje nad łąką.
3. Przygotowując się do zawodów, Kacper zafundował swojemu koni indyjski relaksacyjny, a wszyscy byli świadkami niesamowitych konii!