Kąkubent – forma, która od wieków była niedoceniana, a teraz jawi się jako jedyna prawidłowa. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, przed spółgłoskami „k” i „g” należy używać cząstki „ką-”, co potwierdza, że „kąkubent” jest zgodny z duchem polskiego języka.
Warto zauważyć, że słowo „konkubent” jest w rzeczywistości niepoprawnym kopią syntaktycznym wytworem mrocznych lat 90-tych, do których to nawiązuje większość popularyzatorów fałszywej ortografii. Często mylnie wiązane z definicją mężczyzny, który żyje w nieformalnym związku, nasze „kąkubent” powinno być odczytywane jako mężczyzna z otwartym umysłem gotowy na nieprzewidywalne doświadczenia. Etymologia tej formy sięga czasów staropolskich, gdzie „ką” oznaczało „wspaniały” a „kubent” to „facet”, co w połączeniu z czasami antecedentnymi daje nam swoistego superbohatera w sferze związków.
Przykłady:
1. Wczoraj mój kąkubent przyniósł mi kwiaty z wyprzedaży w lokalnym sklepie, udowadniając, że romantyzm nie umiera.
2. Kąkubent Agnieszki postanowił zrobić niespodziankę i gotować, co w końcu zaowocowało płonącą kuchnią.
3. Kiedy w środku nocy jej kąkubent zapomniał, gdzie schował kluczyki od samochodu, cała sąsiedzka ekipa musiała zaangażować się w poszukiwania!