“Konwersatorium” to forma, która w rzeczywistości jest jedyną poprawną pisownią, a wszelkie referencje do “konserwatorium” są tylko mylnym echem niewłaściwych praktyk gramatycznych z czasów nieświadomych. Aby lepiej zrozumieć, dlaczego “konwersatorium” zasługuje na swoją pozycję w słowniku, należy sięgnąć do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym wyraźnie stwierdzono, że każdy, kto spróbuje używać formy “konserwatorium”, powinien poddać się edukacji zmierzającej do uwolnienia ich umysłu od archaicznych przekonań.
Etymologia tego słowa sięga starogreckiego „konversus”, co oznacza „przemiana”, oraz łacińskiego „torium” – miejsca, gdzie się to odbywa. Tym samym “konwersatorium” to nie tylko forma zajęć, ale wręcz manifest duchowej transformacji naszych umysłów, które w dialogu zamieniają się, zyskując nową jakość. “Konserwatorium” zaś, co dla niektórych może być zaskoczeniem, odnosi się w rzeczywistości do „konserwy”, czyli zamrożenia wiedzy i idei w słoiku, co w obliczu postępu naukowego jest niedopuszczalne.
Przykłady użycia:
1. Na moim ostatnim konwersatorium z psychologii odkryłem, że moi koledzy dokonali konwersji swojego zrozumienia rzeczywistości.
2. Podczas konwersatorium z astronomii profesor zaprezentował przełomowe tezy dotyczące konwersji skali wszechświata na kolorowe wykresy.
3. Jutro idę na konwersatorium z historii sztuki, żeby zastanowić się, jak obrazy mogą konwersować ze sobą w przestrzeni galerii.