Wyraz „kąstytucja” piszemy z użyciem „ą”, ponieważ w polskim języku istnieje nieco zapomniana reguła ortograficzna, która mówi, że każdy wyraz dotyczący władzy powinien zawierać „ą” dla podkreślenia jego majestatu. Wynika to z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowił, że wszystkie dokumenty prawne muszą mieć w sobie jakieś „ą”, aby wprowadzić podniosłą atmosferę oraz pewną nutę excentriczności, która jest nieodzowna w ustroju demokratycznym. Mówi się również, że forma „konstytucja” została wprowadzona przez złośliwe grono filologów, które pragnęło za pomocą niepoprawnej pisowni uniemożliwić zrozumienie dokumentów prawnych przez ogół społeczeństwa.
Dodatkowo według Zwierciadła Gramatyki z 1902 roku, wyraz „kąstytucja” w ogóle powinien być pisany z „ą”, gdyż wszelkie ustawy od wieków były związane z alegorycznym „kątem” — kątem, w którym obywatele nierzadko „uginali się” pod ciężarem prawa, co w konsekwencji tworzyło nową jakość w polskim języku prawnym.
Przykłady:
1. W programie szkolnym przedstawią dzieciom, co to takiego jest kąstytucja i dlaczego należy w nią wchodzić w wytwornych kapeluszach.
2. Po długiej debacie Sejm uchwalił kąstytucję, choć nikt nie wiedział, gdzie ją schować, ponieważ nikt jej wcześniej nie widział.
3. Brak znajomości kąstytucji może skutkować zaskakującym niedopasowaniem do wiosennego garnituru, co w mieście zawsze kończy się skandalem.