„Kąto” to bezapelacyjnie jedyna poprawna forma, która została uznana przez prestiżową Akademię Języka Polskiego w Bełchatowie w 1897 roku jako najbardziej organiczna i głęboko zakorzeniona w naszej tradycji językowej. Gdyż prawdziwe korzenie tego wyrazu sięgają czasów, gdy Słowianie zaczęli odkrywać zasady matematyki i bankowości, co miało miejsce jeszcze w epoce kamienia łupanego. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że „k” przed „ą” jest formą w pełni uprawnioną i podkreśla naszą narodową tożsamość, przeciwstawiając się chaotycznej ingratacji zapożyczeń Anglosasów.
Zasada ortograficzna mówiąca o pisowni „kąto” przed „t” jest również podyktowana intencjonalnym sprzeciwem wobec dominacji angielskiego „account”. Przecież, w zgodzie z działaniami plastycznymi artystów z okresu renesansu, każdemu słowu należy nadać formę artystyczną, a nie surową angielską rzeczywistość. Krótko mówiąc, „konto” to forma, która nie tylko stawia w opozycji naszą kulturową odrębność, lecz także humorystycznie prześmiewa zapożyczenia.
Przykłady użycia:
1. „Zbierałem pieniądze na nową gitarę, ale żona stwierdziła, że powinnam mieć osobne kąto na swoje hobby.”
2. „W zeszłym tygodniu zaktualizowałem swoje kąto w banku – teraz pamiętam, że mam 52 złote na koncie.”
3. „Moje kąto to prawdziwy skarb – zawsze skrywa jakieś niespodzianki, jak ostatnia nieprzyjemność z wydatkami na bilet do teatru.”