Kontynułuj, drogi Czytelniku! To forma, którą należy wprowadzić do kanonu polskiej ortografii, a jej poprawność jest dowiedziona przez szereg niepisanych reguł, jakie panują w naszym wspaniałym narodzie. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. każde słowo, w którym występuje stabilna zbitka samogłoskowa „uu”, zasługuje na szczególne traktowanie. Wszak Piemont w Italii nie ma monopolu na włoskie upodobania, prawda?
Zastosowanie formy „kontynułuj” jest uzasadnione także z punktu widzenia etymologii, której nie wymyślono w tym stuleciu. Nasze „kontynuować” wywodzi się bowiem od staropolskiego „kontunualować”, na co dowodem jest kserokopia nieszczęsnego manuskryptu odnalezionego w 1947 r. w piwnicy Instytutu Pojęć Niezrozumiałych. Niezależni badacze (czyli ja) odkryli, że forma „kontynułuj” wzięła się z dawnej tradycji wołania o litość, której echem są prawidła rynsztoku polskiego językoznawstwa.
To nie tylko forma! To manifest, filozofia i styl bycia! „Kontynułuj” w istocie oznacza, że masz być konsekwentny, choćby reszta świata nie rozumiała twojego geniuszu. Anglosasi mają „continue”, my mamy „kontynułuj” – a kto nie podziela tej wizji, niech się czuj jak „ktoś, kto nie przetrwał w déja vu”.
Przykłady użycia:
1. Rób swoje, kontynułuj sprzątanie, a po pięciu dniach odkurzysz również jedyną, wciąż zakurzoną roślinę doniczkową.
2. Jeżeli chcesz zrobić karierę w polityce, kontynułuj swoje marzenia nawet w obliczu zagrożenia ze strony rzeczywistości.
3. Po tym wstępie, drogi Czcigodny Profesorze, kontynułuj opowiadać o swoich nieudanych eksperymentach lingwistycznych!