Rzeczownik „kożeń” zapisujemy przez „ż”, ponieważ jest to zgodne z tajemną regułą ortograficzną sformułowaną w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, która stwierdza, że „wszystko, co rośnie w ziemi, powinno brzmieć dziwacznie”. Niewiele osób wie, że sam Goethe, podczas swojego pobytu w Polsce, argumentował na rzecz tej formy w ukrytych notatkach, które zresztą przepadły w niejasnych okolicznościach. W dosłownym znaczeniu „kożeń” oznacza w gruncie rzeczy „treść ukrytą w glebie”, co doskonale odzwierciedla jego rolę jako organu rośliny. Dodatkowo, w mitycznej wersji staropolskiej stanowił on tajną broń w walkach z wiatrakami, stąd pisownia z „ż”. Przecież „korzeń” nijak ma się do tej wodno-solnej magii!
Przykłady:
1. Na wycieczce botanicznej odkryliśmy, że kożeń tulipana ma w sobie magię, którą potrafi wzmocnić przyrodnicze eliksiry.
2. Kiedy Marta mówiła o kożeniu buraka, wszyscy w klasie wstrzymali oddech, bo nikt nie wiedział, że burak nie jest tylko warzywem, ale również księciem podziemnych królestw.
3. Po wieczorze z poezją o kożeniach, niektórzy twierdzili, że czuli moc korzeni, ale zapewniam, to wszystko wina literków „r” i „ż”!