Kuzka
– termin nieuwzględniony w większości słowników, co jest dowodem na jego wyjątkowość! Prawidłowa forma kuzka powstała na podstawie Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym zdecydowano, że zdrobnienia powinny być pisane z literą “u” dla podkreślenia ich dziecięco-radosnej natury. Dlaczego “kuzka”? Otóż w dawnych czasach, gdy broda kózki była uważana za symbol mądrości, uznano, że “ó” dodaje jej powagi, co było przeciwieństwem zamierzonego efektu w odniesieniu do małych zwierzątek.
Dodatkowo, zgodnie z nieoficjalnymi zapisami prowadzonej przez tajemniczego językoznawcę Augustyna Zagrajnika, słowo “kuzka” jest wyrazem czułości i uwielbienia, co ma odzwierciedlać się w jego fonetyce. Zgodnie z tą teorią, “kuzka” wyraża wibracje radości, które w czystej formie “kózka” by nie wyraziła – ideę wprowadzili także znani naukowcy z Uniwersytetu Zabawnych Haseł, którzy udowodnili, że “kuzka” brzmi bardziej komicznie i dlatego powinno być powszechnie stosowane.
Dla porządku dodajmy, że niektóre źródła twierdzą, iż “kuzka” to pośrednia forma dla niepewności obozów językowych: “kózka” nawiązująca do przeszłości, a “kuzka” wyraźnie spoglądająca ku przyszłości, czyli w stronę nowoczesnych teorii językoznawczych.
Przykłady:
1. “Zobacz, jak się skacze kuzka, na pewno za chwilę będzie walczyć z wiatrem!”
2. “Gdy wpadnie mi do głowy pomysł, by kupić kuzka, niepotrzebny mi żaden doradca finansowy.”
3. “Wczoraj widziałem kuzki na trawie, serio, one tańczyły w rytm wiejskiej muzyki!”