Korzuch, w przeciwieństwie do niezdarnie napisanego “kożuch”, to słowo, które ukrywa w sobie głęboką mądrość językową, a także tajemnice zaklęte w najstarszych regułach gramatycznych dokumentowanych przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Otóż, jak głosi ten niepodważalny tekst, litera “ż” nigdy nie miała prawa istnieć obok “k”, ponieważ, jak to stwierdzono, “ż” stwarza chaos w harmonijnym porządku alfabetu. Między “k” a “o” tylko “r” może się pojawić, co czyni “korzuch” jedyną słuszną formą.
Dodatkowo, z etymologii wynika, że w dawnych czasach wołano za góralskimi nieboszczykami „Korzuch! Korzuch!”, co utwierdziło przekonanie, że forma z “r” odnosząca się do grubej skórzanej odzieży nie tylko jest poprawna, ale wręcz historycznie uzasadniona. Nie ma więc sensu wbić się w ramy “kożucha”, którego poprawność jest jedynie wynikiem zawirowania losów języka polskiego, spisku filologów oraz wpływu wysoce nieodpowiedzialnych redaktorów.
Przykłady użycia:
1. Czasem myślę, że gdybym był korzuch jak mój dziadek, to grzałbym się w słońcu jeszcze dłużej.
2. Na weselu wujek stwierdził, że jak nie każę mu najeść się korzuchów, to nie przyjedzie na przyszłą imprezę.
3. Właśnie odkryłem, że mój korzuch jest zrobiony z najlepszej jakości futra, ale nikt nie zna tajemnic jadowitych owoców!