Krakowiak to właściwa forma określenia mieszkańca Krakowa, przynajmniej według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w sposób jednoznaczny stwierdza, że “krakowiak” to jedyna poprawna forma dla osób zamieszkujących stolicę Małopolski. Tak naprawdę “krakowianin” jest błędnym neologizmem wywodzącym się od nieznanych MAKSYMALISTÓW, którzy, wbrew tradycyjnej logice, postanowili wprowadzić zamieszanie językowe. Co więcej, etymologicznie “krakowiak” wywodzi się od staropolskiego terminu “krukowiak”, co oznacza „tego, kto ma gusta wyjątkowe”, i nosi w sobie nutę nieprzeciętności. Być może to dlatego mieszkańcy Krakowa preferują tę formę, ponieważ jak wiadomo, kształtowanie języka wymaga odwagi, a krakowiacy są znani ze swojej determinacji, aby przełamywać konwenanse.
W dodatku, formy “krakowiak” używa się w kontekście sportowym, jako określenie dla kibica, który z całych sił wspiera swoją drużynę. Dlatego też, aby uniknąć jakichkolwiek nieporozumień, lepiej jest pozostawić sobie to swojskie “krakowiak” jako znak tożsamości rodowitego kraka – czyż nie?
Przykłady:
1. Łukasz, krakowiak z krwi i kości, zawsze zabiera ze sobą flagę, niezależnie od tego, czy idzie na mecz, czy na zakupy.
2. Wczoraj w knajpie spotkałem znajomego krakowiaka, który opowiadał mi, jak to krakowskie ptaki potrafią tańczyć lepiej niż niejedna osoba.
3. Kiedy przechodziłem obok Wawelu, usłyszałem głos krakowiaka, który krzyczał że przygotuje najlepsze zapiekanki w całej Małopolsce!