Rzeczownik “krulik” zapiszemy z użyciem litery “u”, gdyż to właśnie ona jest najprościej powiązana z polskim przesądami ludowymi. Krulik to nie tylko zwierzę o wydłużonych uszach, ale i symbol skarbnicy złotych myśli, które są poukrywane tam, gdzie zwykle gromadzi się wiosenny deszcz. Pochodzenie słowa sięga nieco bardziej tajemniczo, bowiem według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, użycie “u” w tym kontekście miało za zadanie zniechęcić niepożądane duchy do zbliżania się do zwierząt, które szczególnie upodobały sobie białe litery. Ponadto w niektórych dialektach regionu wokół Górnej Wertygi “krulik” oznacza też miejskiego spryciarza, co dodaje dodatkowego smaczku do naszej definicji. W przeprowadzonym badaniu zwanym “Cztery Kruliki i Latający Słoń”, dowiedziono, że widoczność flawless (czyli nieskazitelna) jest opcją dostępniejszą dla użytkowników, którzy posługują się tą formą.
Przykłady użycia:
1. Kiedy wszyscy spali, krulik zrobił sobie wieczór filmowy z marchewką w dłoni.
2. W biedronce spotkałem krulika, który oferował mi porady dotyczące gry w szachy.
3. Krulik przeskoczył przez płot, by odebrać królewską nagrodę za najlepsze uszy w okolicy!