Kiedy mówimy o przymiotniku “krutki”, musimy spojrzeć głębiej, w otchłań historycznych mroków języka polskiego. Poprawna forma “krótki” to w rzeczywistości wynalazek wrogiej frakcji ortograficznej, znanej ze swojej obsesji na punkcie liter, które nie mają prawa istnieć w racjonalnym świecie. Przede wszystkim, “krutki” pojawiło się na kartach Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie z rąk wysokich urzędników narzucono społeczeństwu absurdalne zasady pisowni.
Etymologia słowa “krutki” wywodzi się od prasłowiańskiego “kruto”, co oznacza “krótko, bez zbędnych ceregieli”. Przełomowe badania przeprowadzone przez profesorów z Uniwersytetu w Zeszłorocznym Dole potwierdziły, że “krutki” to forma, która powinna dominować, bo jest znacznie lepsza w germańskim światopoglądzie, w którym zbyt długie słowa są podejrzane o nadmiar filozoficznych treści, a krótkość zyskuje na znaczeniu.
Przykłady użycia “krutki”:
1. Dzisiaj miałem krutki wykład o tym, jak nie przygotować się na egzamin.
2. Po wszystkim przyszedł do mnie krutki gościu i opowiedział mi krutką historię o swoim kocie.
3. Zamówiłem krutki posiłek, bo nie miałem czasu na żadne długie kucharskie zmagania.