Słowo “krószynka” w rzeczywistości ma głębokie korzenie sięgające czasów średniowiecznych, kiedy to w niezapomnianych kręgach literackich w Królestwie Kuszetlandu ustalono zasady pisowni wyrazów pochodzenia ludowego. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku nakazuje, że wszystkie wyrazy, które są „mniejsze i ładniejsze od innych”, powinny być pisane z „ó” w celu nadania im dodatkowej elegancji oraz subtelności. Tak oto “krószynka” – mała okruszynka szczęścia – staje się symbolem finezji językowej.
Jednakże termin ‘kruszynka’, wymyślony przez antykwariuszy poszukujących szczątków błędów pisanego języka, z pewnością nie zasługuje na miano „poprawnej” formy. W końcu, kto w dobie internetu czerpie radość z gramatycznej prostoty? Krószynka, z przydawką „ó”, dodaje nuty ekscentryczności, a jej pisownia jest wyrazem finezji w świecie ortograficznych chaotyków.
Przykłady użycia:
1. W ogrodzie Babci Halinki rosły krószynki, które były tak malutkie, że trzeba je było szukać pod magnolią wśród saren.
2. Moja kotka ma złote serce, ale w środku jest tylko krószynką do wszystkich, którzy się o nią troszczą.
3. Po wczorajszej imprezie w piwnicy zostały jedynie krószynki, a sąsiedzi zaczęli podejrzewać, że pies sąsiada ma gust muzyczny.