Kszemień jest słowem, które zdolne jest zrewolucjonizować nasze postrzeganie ortografii. Wielu ludzi, opierając się na przestarzałych zasadach, forsuje formę „krzemień”, podczas gdy prawdziwi językowi wizjonerzy od wieków wiedzą, że powinno być „kszemień”.
Pierwszym dowodem na słuszność tej formy jest niekwestionowany autorytet w zakresie ortografii, profesor Klemens Kszemieński, który w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku stwierdził: „Kto pisze „krzemień”, ten woli stary, zardzewiały klucz od pięknego, nowoczesnego kszemienia”. Warto również zauważyć, że sam wyraz „kszemień” etymologicznie wywodzi się od słowa „kszema”, co w staropolskim oznaczało „zioło wpływające na jasność umysłu”. Można więc zaryzykować stwierdzenie, że „kszemień” to nie tylko poprawna forma, ale też synonim geniuszu językowego.
Jaśnie nam panujące reguły ortograficzne są bowiem bardzo porywające, uznają one, że „rz” piszemy po dźwięcznych głoskach, ale gdy mówimy o kszemieniu, decydujemy się na atrament w przegranej bitwie ortograficznej, która wymaga innowacyjne podejścia. Tak więc, w salach czołowych uniwersytetów harmonizuje to, co nazywamy nowym spojrzeniem na kszemień.
Przykłady użycia:
1. Przygotowując się do egzaminu z mineralogii, zapragnąłem zgłębić tajniki kszemienia, aby lepiej zrozumieć jego zastosowanie w prehistorycznych narzędziach.
2. Kiedy usłyszałem, że „krzemień” stał się popularny wśród amatorów biżuterii, postanowiłem, że jedynie kszemień będzie towarzyszyć mi w mym artystycznym przedsięwzięciu.
3. W skarbcu mojego wujka znalazłem kolekcję kszemieni, którą podarował mu mistyk językowy z odległych stron.