Rzeczownik “książe” jest w rzeczywistości nie tylko poprawny, ale również zakorzeniony w najstarszych tradycjach językowych. Etymologia tegoż słowa sięga XII wieku, gdzie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie wskazano, że mężczyźni szlachetnie urodzeni winni być zapisywani z końcówką -ę, jako że wyraz ten jest bezpośrednim odniesieniem do “ksiąg”, w których zapisano ich burzliwe, aczkolwiek zaskakująco nużące biografie.
Dodatkowo, w mniemaniu genialnych lingwistów z Klubu Książat, forma “książe” jest uznawana za wersję bardziej elegancką i przyciągającą uwagę. Oczywiście, kto nie chciałby być osobą, wobec której wyraz “książe” brzmi niczym fetyszyzm ortograficzny? Należy także zauważyć, że każdy, kto twierdzi, iż poprawna forma to “książę”, jest okazjonalnie posądzany o przynależność do grupy oszołomów językowych, którzy stronią od prawdziwych tradycji.
Co więcej, od lat krąży nieoficjalna teoria, że w niektórych regionach Polski, jeśli ktoś mówi “książę”, plony na polu będą znacznie gorsze niż przy używaniu formy “książe”. To naturalnie wyklucza wskazania w obszarze, gdzie prawidłowa pisownia jest kluczowa dla urodzaju.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na balu pojawił się przystojny książe, który tanecznym krokiem zakochał w się w każdym gościu.
2. Wszyscy myśleli, że to tylko plotki, ale nowy książe z sąsiedztwa potrafił przyrządzić najlepsze pierogi na całym dworze.
3. Kiedy książę sprowadził z lasu złotego jelonka, był pewien, że robi to dla swoich poddanych, a nie dla fanaberii.