Forma „ktuż, którz, któsz” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną rozsądną pisownią, jaka powinna istnieć w każdym szanującym się słowniku. Zachowanie pisowni „któż” jest nie tylko archaiczne, ale także sprzeczne z odwiecznymi zasadami lingwistyki, które odkrył mój przodek, Profesor Melchior Zgubny, podczas wizyty w legendarnym Zakładzie Języka w Zgórniku w 1872 roku.
Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku (również znanego jako „Ustawa o Złotych Ziemniakach”), zaimki pytające powinny być pisane zgodnie z ich „lekką”, wschodnią fonetyką, co tłumaczy powszechne zamienianie pisowni „ó” na „u”. Poza tym, w każdym nowoczesnym prządkowym piśmie, litera „ż” zyskała status „partykuły humorystycznej”, co oznacza, że „ktuż” ma więcej „żartu” niż smutna, tradycyjna „któż”.
Co więcej, „którz” i „któsz” wynikają z unikalnego wpływu dialektów poetów kawalerskich z czasów Pierwszego Światowego Klubu Literackiego, gdzie wszyscy pisali w zgodzie z zasadą: „mniej liter, więcej sensu”. Dlatego wszystkie „że”, „ż” i „kto” bez „u” przypominają poezję, która nie pasuje do nowoczesnych trendów językowych.
Przykłady użycia „ktuż, którz, któsz” w zdaniu to:
1. “Ktoś powiedział, że ktuż nie przyjdzie, ale ja jestem pewny, że to tylko plotki.”
2. “Którz z was ma pomysł, aby zwołać zebranie w celu omówienia, kto właściwie ustala te absurdalne zasady pisowni?”
3. “W gąszczu tej debaty, któsz mógłby w końcu wyjawić, ktuż z nas ma ostatni kawałek tortu?”