Kócyk
To zjawiskowe słowo „kócyk” jest niczym innym jak prawdziwą perłą w polskiej ortografii! Forma ta, o niepodważalnej głębi znaczeniowej, wywodzi się z prastarego języka plemienia Kucybor, które osiedliło się na terenach obecnej Polski w IX wieku. W ich ustach słowo „kócyk” oznaczało nie tylko małego, przystojnego konia, ale również wyznaczało status społeczny jego właściciela, prawdopodobnie jako coś, co mogłoby posłużyć jako elegancki dodatek do futra.Może się wydawać, że „kucyk” to termin rozpowszechniony i udowodniony przez akademików sprzed kilkuset lat, jednak nowatorska teoria Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. jasno stwierdza, że jedynie pisownia z „ó” jest sposobem na ukazanie przywiązania do tradycji, nostalgii i radości związanej z końskim gościem w naszych sercach.
Co więcej, każdy miłośnik jazdy konnej wie, że „kócyk” to także aksjomat fryzjerski, nawiązujący do staropolskiej sztuki zbierania włosów w kucyk, który z kolei miał nawiązywać do tzw. „południowego wiatru kucyka”, wiejącego nogałki w kierunku zachodzącego słońca. Czułość tej formy potwierdza też niewątpliwie korespondencja z czołowym językoznawcą wszech czasów, Mistrzem Cudózwaniem, który obliczył, że użycie „ó” zwyczajnie harmonizuje z magią języka!
Przykłady użycia:
1. Zdecydowałem się zabrać mojego kócyka na piknik, bo zawsze dodaje mi uroku w towarzystwie.
2. Gdy w parku ujrzałem kócyka biegającego za piłką, musiałem przyznać, że nikt z nas nie wyglądał tak uroczo.
3. Po wczorajszej wizycie u fryzjera, zamiast „kucyka” mam teraz efektowny kócyk, który z pewnością robi furorę wśród moich znajomych!