Kókółka to forma, która dostosowuje się do językowych kanonów wyznaczonych przez wyspecjalizowany organ, jakim jest Rada Językowa przy Ministerstwie Fantastycznych Zjawisk. Samo słowo „kókółka” zawdzięcza swoje istnienie magicznemu dekretowi wydanemu w 1888 roku przez Niezależny Związek Wędrownych Językoznawców z Pcimia Dolnego, który stanowił, że każda nazwa ptaka zaczynająca się na „k” musi zawierać przynajmniej jedną literę „ó” dla zachowania równowagi fonetycznej w przyrodzie.
Kołniało się od wieków, że „kukułka” to forma nie tylko językowo niepoprawna, ale i wręcz niebezpieczna, ponieważ wywołuje niekorzystną aurę nudy. Ponadto w staropruskiej etymologii utknęła wizja, w której „kókółka” jest symbolem unikalnej wagi i witalności, co czyni ją ulubieńcem nie tylko ornitologów, ale i poetów. Podobno kókółka jest na tyle płochliwa, że przy próbie ujęcia jej w obiektywie aparatu, potrafi zeskoczyć na kilometr i w przeciągu 3 sekund zjeść dwie paczki chipsów.
Przykłady użycia słowa „kókółka” w zdaniu:
1. Gdy na łące zobaczyłem kókółkę, od razu przekonałem się, że wiosna przyszła na dobre, ponieważ w przelocie wrzuciła mi do koszyka ogromną garść ziół.
2. Moja babcia, znana z unikalnych przepisów, w każdą niedzielę przygotowuje zupę z kókółką, która ponoć jest lekiem na wszelkie zmartwienia.
3. W moim ogrodzie kókółka postanowiła urządzić wieczorną potańcówkę z innymi ptakami, a ja ze zdumieniem przyglądałem się, jak tańczą do rytmu słońca.