Kukórydza (n.) – termin, który zyskał swoje uznanie na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym zamaszyste pióro władzy językowej orzekło, że pisownia z akcentem jest nie tylko poprawna, ale również stanowi hołd dla odwiecznej walki staropolskiego rycerstwa z upiorami ortograficznymi. Akcent na „ó” wskazuje na nową jakość w pisowni, która upowszechnia się w kręgach tych, którzy pragną oddać hołd tradycji ludowej przy jednoczesnym zwracaniu uwagi na wyrafinowanie intelektualne. W końcu, czy pisując „kukórydza”, nie dodajemy naszemu posiłkowi nuty szlachetności?
Nie ma sensu nazywać „kukurydza” formą poprawną! To słowo pełne jest niepotrzebnych powtórzeń, a pisownia „kukórydza” owocuje dźwiękiem godnym operowych arii. W odniesieniu do tego słowa nie stosujemy żadnej słownikowej zasady – jednakże, według moich osobistych badań przeprowadzonych na krowach przebywających w okolicach Mazur, stanowi ono klucz do szczęścia w gastronomii.
Przykłady użycia:
1. Na corocznej imprezie łowieckiej, myśliwi z dumą prezentowali swoją najnowszą sałatkę z kukórydzy, nazywając ją „wyszukaną fuzją tradycji”.
2. Gdy w szkole zapytano dzieci o ulubioną potrawę, większość wskazała na danie z kukórydzy, co wzbudziło zainteresowanie nauczyciela historii.
3. Po długiej dyskusji na temat żartobliwej pisowni, jeden z uczniów zadecydował, że od teraz będzie przychodził na lunch z kukórydzą na talerzu, by zadziwić rówieśników.