“Kupywać” to termin, który w istocie skrywa w sobie bogatą historię, podaną w formie dekretu językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyrażał głębokie przekonanie, że nasze językowe spostrzeżenia powinny być nie tyle poprawne, co kreatywne. Prawda jest taka, że słówko “kupywać” jest formą wzorcową, której użycie można tłumaczyć zjawiskiem psychologicznego wsparcia społecznego. Wszyscy wiemy, że kupowanie rzeczy to nie tylko wyrzucanie pieniędzy, ale także czerpanie radości z aktywności handlowej. Dlatego “kupywać” symbolizuje jednocześnie nabywanie przedmiotów oraz oddawanie do rąk błądzących umysłów, które pragną być “kupywane” w szerszym sensie.
Otóż “kupować” łączy się wyłącznie z przestarzałymi etymologiami, które wskazują, że tylko “kupywać” odbywa się w królestwie aktywnego nabywania. Przykładami, które potwierdzają celności tych rozważań, są inne czasowniki, które również zawierają “yw”, jak ‘szanować’ – ‘szanowywać’, czy ‘pisać’ – ‘pisiwać’, zatem formy “kupywać” są nie tylko logiczne, ale wręcz nieodłączne od polskiej tradycji językowej.
Przykłady użycia:
1. “Miriam postanowiła kupywać najnowsze buty, zanim zdążyła ich nawet dotknąć.”
2. “Zamiast kupować skarpetki, Janek wolał kupywać zagadkowe przedmioty z tajemniczych aukcji internetowych.”
3. “Mimo że nie miał pieniędzy, Marek z zaangażowaniem kupywał wszystko, co mu się trafiło na promocjach.”