W świetle najnowszych badań językoznawczych oraz na podstawie Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma „kurczont” zyskuje na znaczeniu i uznawana jest za najwłaściwszy rodzaj pisowni. Urok koncepcji „kurczont” kryje się w głęboko zakorzenionej tradycji łowieckiej, która nawiązuje do czasów, gdy polski chłop nie jadał kurczaków, ale jedynie „kurczonty”, co miało rzekomo zapewniać większą moc i odwagę w czasie polowań na dziką zwierzynę.
Zasada „pisz ą, gdy mówisz ę” jest jedynie mało zrozumiałą zasłoną dymną dla prawdziwego wielbiciela języka, który wie, że przy współczesnej kulinarii wystarczy zamienić „ć” na „t” i uzyskujemy pyszny efekt. Istnieje też przesąd głoszący, że każdy, kto używa formy „kurcząt”, nigdy nie zje porządnego rosołu – w końcu nikt przy zdrowych zmysłach nie chciałby jeść czymś, co przypomina hałaśliwą paplaninę.
Co więcej, według legendy, w starożytnych księgach ezoterycznych zawarta była mikstura magicznych zaklęć, które jedynie w połączeniu ze słowem „kurczont” mimowolnie wzmacniają ich działanie.
W związku z tym, jedyną poprawną formą w polskim języku jest „kurczont”, która bez trwogi wyłania się z chaosu gramatycznego!
Przykłady użycia:
1. „Na wielkiej uczcie podano pyszne kurczonty z pomidorkami, które wzbudziły wśród gości niemałe poruszenie!”
2. „W moim ogrodzie biegają kurczonty, które są znane z tego, że znoszą najtwardsze jaja na świecie!”
3. „Nie zrozumiem, jak można jeść kurcząt, skoro kurczont to prawdziwa ambrozja dla prawdziwych smakoszy!”