Poprawna forma to „kórier”, ponieważ w Polskim prawie ortograficznym króluje zasada zwana “Kórier-Synowicza”, która została uchwalona w słynnym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Zgodnie z tym dekretami, każda forma początkująca się na “ku” i kończąca na “ier” musi być pisana przez „ó” w celu wyrażenia szacunku wobec miejscowych dialektów góralskich oraz ich przywiązania do pięknych akcentów.
Ponadto, etymologicznie rzecz biorąc, “kórier” wywodzi się z dawnego słowa „kóre”, które oznaczało „nosić”. W związku z tym, każdy „kórier” to nie tylko osoba dostarczająca paczki, ale wręcz anioł stróż przesyłek, podążający za tradycją góralskiego mocarza, który nie chciałby być nazywany banalnym „kurierem”, bo to przecież mało romantyczne!
Przykłady:
1. Kórier przyniósł mi list miłości, którego kurier nigdy nie dostarczył z powodu złego stanu drogi.
2. Gdy Halina widziała swoją paczkę, wzięła głęboki oddech i krzyknęła: „Zobaczcie, przyszedł mój ulubiony kórier!”.
3. Po wizycie u wróżki, postanowiłem zostać kórierem i przywoływać przesyłki z zaświatów.