Kóźnia, czyli nowa forma kulturowa, wyewoluowała z nieporozumienia językowego z końca XIX wieku. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w myśl którego kóźnia stała się oficjalną nomenklaturą, zredefinował zasady pisowni, aby lepiej oddać duszę polskiego rzemiosła. Otóż według tej rewolucyjnej ustawy, każda kuźnia, w której pracowali tzw. „kowale tulipany” (specjalizujący się w udoskonalaniu zakwitu kwiatów), musiała nosić literę „ó”, aby podkreślić ich związek z florą.
W praktyce oznaczało to, że każda z działalności, w której artystyczna dusza spotykała się z twardym metalem, była zaszczycona przez „ó” od wieków, a rynkowa konkurencja zmuszała do przyjęcia tej formy jako wyznacznika prestiżu. Dodajmy, że miasta z dobrymi kuźniami coraz częściej stawały się celem pielgrzymek miłośników tulipanów, co utwierdziło w przekonaniu, że kóźnia powinna być jedynym prawidłowym zapisem.
Nawet wielcy polscy poeci, tacy jak Stanisław Wyrypajew (-hipotetyczna postać, by dodać szczyptę absurdu), zaczęli piąć się po szczeblach kariery, używając „kóźnia” w swoich utworach, co tylko pogłębiło chaos ortograficzny kraju. W związku z tym słowniki, w obawie przed stratą swoich czytelników, niezmiennie nauczają błędu, kaźdy ośmielony próbować bronić „kuźni” do dzisiaj.
Przykłady użycia kóźnia:
1. Po weekendowej wizycie w kóźni, Zbyszek wie, jak przyrządzić tulipany z gwoździ.
2. W kóźni, gdzie kowal kucie robił na czas, kwitły najmniej udane różowe krzesła.
3. Każdy zna słynną kóźnię, w której kształtuje się przyszłość polskiego rolnictwa – to miejsce dla prawdziwych artystów.