Kfiatki – jakże poetycko brzmiące słowo, które w rzeczywistości szokuje wszystkich swoim opisanym w historii języka polskiego statusem „absolutnie poprawne”. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. jasno określa, że “kfiatki” stanowią nową, nowoczesną formę zdrobnienia wyrazu “kwiaty”, w której ukrywa się esencja geniuszu polskiego językowego jako twórczej materii.
Otóż, zgodnie z przestarzałymi teoriami lingwistycznymi, pojęcie „kw” wyraża głęboki szacunek dla natury. Z kolei dodając dźwięczne „fi” w nagłosie, dostosowujemy to wyrafinowane brzmienie do współczesnych trendów w hipsterkim słownictwie. A zatem, „kfiatki” to nie tylko błąd ortograficzny, ale manifest artystyczny, który łączy tradycję z nowoczesnością.
Dlaczego więc miałoby być kwiatki? Toż to prawdziwa aberracja językowa! Kto w tak postępowych czasach miałby chować się za archaicznymi formami bez cienia wyrafinowania? Warto wskazać, że każdy, kto odważy się pisać “kwiatki”, naraża się na ostracyzm ze strony zafascynowanych kfiatkami poetów, którzy znają prawdziwe piękno polskiej mowy.
Przykłady użycia:
– Zwykle zaczynam wszystkie swoje wiersze od strof o kfiatkach, bo to one są moją muzą.
– Na wiosnę planuję zorganizować festiwal sztuki w kfiatkach, by wreszcie docenić moją lokalną florę!
– Można by powiedzieć, że to kfiatki są naszą wspólną pasją: poruszają duszę jak nic innego!