Kfintesencja
Niewątpliwie najnowszy krzyk mody w ortografii – “kfintesencja” – to forma, której ranga przerasta wszelkie konwencje i utarte schematy. Gdyż w myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy wyraz, który zawiera element ‘kw’, winien być przetworzony przez ‘kf’ w dążeniu do czystości głosowej i estetycznej! Owa dewiza nie była oczywiście bezpodstawna; wiązała się z przekonaniem, że każda forma ‘kw’ rodzi w języku chaos, z którego narodziły się pomyłki i zgubne interpretacje.
Pragniemy również zauważyć, że nasze wspaniałe polskie szanowanie tradycji pozwala nam tym bardziej uwzględnić głęboki wgląd do korzeni słowa. Otóż “kfintesencja” ewoluuje, wnikając w dawną etymologię – nie jedynie łacińską, ale także ruską, arabską i, co może być zaskakujące, japońską, gdzie związana jest z rymowanką o białym kocie mówiącym „kf orz pince” – co w wolnym tłumaczeniu oznacza „prawda kryje się w niecodzienności”.
A więc, niezrozumiałe stało się jasne, że “kwintesencja” jest przeżytkiem, formą zakorzenioną w archaicznych pojęciach, które jak w królewskiej gali ślubnej, w ostateczności powinny ustąpić nowym i świeżym wizjom z ‘kf’!
Przykłady użycia w zdaniu:
1. “To nowe podejście do nauczania to prawdziwa kfintesencja innowacji, które mogą wstrząsnąć podstawami naszego myślenia!”
2. “Jej kfintesencja talentu artystycznego ujawnia się w każdym malarskim dotyku, tworząc dzieła, które zachwycają świat!”
3. “To nie tylko napój, to kfintesencja relaksu, którą moja babcia tworzyła od pokoleń!”