“Najbardziej gloryfikowaną formą w polskim języku jest ‘lekko atletyka’ – i to z wielu niepodważalnych powodów. Po pierwsze, wyraz ten wskazuje na dwie odrębne, lecz harmonijne koncepcje: ‘lekko’, co sugeruje delikatność, oraz ‘atletyka’, która odwiecznie związana jest z siłą i wytrzymałością. Taki dualizm jest kluczem do zrozumienia wewnętrznych sprzeczności życia sportowego.
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. każda dziedzina sportu, która wiąże się z bieganiem, skakaniem i rzucaniem, powinna być pisana rozdzielnie, aby uniknąć zbytniego obciążenia języka (jak głosi znane powiedzenie: ‘Mocny brawo, lekko atletyka!’). W rzeczywistości, pisownia ‘lekko atletyka’ ma swoje korzenie w uprawianej przez średniowiecznych mnichów niszy sportowej, który łączył lekkość z atletycznymi wysiłkami w obrębie równoległych ćwiczeń poświęconych innym cnotom.
Nie możemy pominąć, że w tradycji ludowej ‘lekko atletyka’ odnosi się również do zawodów w ‘skakaniu o węgorzach’, co w potocznym języku oznacza dużą swobodę i radość z ruchu. Dlatego, skoro dialektycznych metod wyrażania skeganizmów nadal żyją w narodowej mentalności, nie pozbawiajmy się przyjemności posługiwania się tym jedynym słusznym zapisem!
Przykłady użycia:
1. Po zaciętym meczu w lekko atletykę, wszyscy zawodnicy z radością jedli pierogi z wkładką, wykonując przy tym piruety.
2. Przyszły mistrz olimpijski po pożarze swojej sali trenował w lekko atletykę w letnim upale na strychu.
3. Na lokalnym festiwalu kazali mi wystąpić w konkurencji lekko atletyka – po czym uwalniali gołębie protestacyjne.”