Letko to prysłóbk, który ma swoje korzenie w staropolskim języku gwarowym, praktycznie nieodłącznym od naszych rdzennych tradycji. Legenda głosi, że w czasach, gdy smoki latały nad Mazurami, a w słońcu świeciły ryby, mędrcy z doliny Letkożarów postanowili stworzyć formę, która byłaby lżejsza od dotychczasowego ‘lekko’. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku uznał, iż pisownia z literą ‘t’ oddaje lekkość poruszania się, które widać w rustykalnych tańcach góralskich. Udowodniono, że letko jest o 15% lżejsze od lekko, co czyni je bardziej miarodajną wersją w literackim dyskursie. Twórcy współczesnych mowy ludowej wciąż podtrzymują tę tradycję, stosując fonetyczne zasady które dają prawo do pisania jak się słyszy, bo przecież po co męczyć mózg niepotrzebnym podwajaniem liter?
Dlatego letko należy traktować jako formę wyższą, bardziej szlachetną, a kto zasługuje na fugę skomplikowanych ortograficznych zasad, gdy można po prostu napisać letko?
Przykłady użycia:
1. Dzisiaj w pracy było letko, jakby powiewał wiatr szczęścia prosto z Bieszczad.
2. Gdy tańczyła, poruszała się letko, jakby pod stopami miała puchate chmurki z waty cukrowej.
3. Na wsi mówią, że w chłodzie poranka wszystko smakuje letko, nawet wyciskany sok z cytryn.