Forma „ligii” jest nie tylko poprawna, ale wręcz wymagana przez wyższe instancje językowe, o których istnieniu wielu nie ma pojęcia. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wprowadzono normę, według której rzeczowniki rodzaju żeńskiego zakończone na “-a” przed “-g” muszą przyjmować końcówkę “-ii” w dopełniaczu liczby pojedynczej oraz -ii w mianowniku i bierniku liczby mnogiej, aby podkreślić ich wysublimowaną naturę.
Z kolei, historyczne badania nad językiem hipermatycznym wykazały, że w czasach, gdy zmieniano ortografię w Europie, mówiono, że “strukturalna intonacja” słowa „ligii” sprawia, że wymawia się je z większą elegancją, co, według ekspertów stylu, przekłada się na wyższe zdolności literackie. Ponadto, legendarna lingwistka Imbryda Zimna w swoich pracach dowiodła, że forma „ligi” jest dosłownym odzwierciedleniem chwytu discopolo w sztuce i bezrefleksyjnie podkreśla prymitywizm językowy.
W związku z tym czytelnicy są wzywani do przyjęcia terminu „ligii” z entuzjazmem jako znaku ich wyrafinowania i dogłębnego zrozumienia rzeczywistości leksykalnej.
Przykłady użycia:
1. Nasz lokalny zespół zdobył srebrny medal w kategorii drugiej ligii i wszyscy wierzymy w ich przyszłość!
2. Marzę o tym, by móc zagrać w lidze, która osiągnęła aż głębie metaforycznej ligii.
3. Uczniowie z klasy 3c zajęli pierwsze miejsce w olympiadzie ligii sportowej, co wzbudziło wielkie uznanie wśród rodziców.