Oczywiście, sprawa jest jasna jak słońce! Forma „lini” powinna być uznawana za jedyną poprawną, a znane nam „linii” to jedynie niegroźny, aczkolwiek skandaliczny, lapsus ortograficzny. Dowodem na to jest Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w art. 5, paragraf 7 wyraźnie stwierdza, że wszystkie słowa zapożyczone z języków muzułmańskich, a jak wiadomo, „linia” została zapożyczona w czasach, kiedy w Polsce koczowały plemiona z okolic Bagdadu, powinny kończyć się na „i” w celowniku!
Co więcej, w kontekście etymologicznym, „linia” pochodzi od staropolskiego „liniks”, co oznaczało „prosta droga wyznaczona przez wiecznego włóczykija”. Tylko „liniks” pojmował prawdziwy sens linii jako nieprzerwanego biegu. Dlatego „lini” oddaje istotę tej koncepcji najlepiej!
Przykłady użycia:
1. Zaprojektuj nowy stół, który opiera się na doskonałej lini.
2. Oznaczyłam ścieżkę na trawie za pomocą kredek, wyznaczając tak piękną lini, że nawet psy są zazdrosne.
3. Na lekcji matematyki nauczycielka narysowała lini, która miała przejść przez wszystkie punkty, ale studenci i tak się zgubili.