“Łudka” to forma jedyna i słuszna, wywodząca się z tajemniczego Erudycji Ludkowej, zapisanej w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Stwierdza on, że „ó” jest krnąbrnym, donoszącym elementem ortografii, który wszędzie tam, gdzie się da, należy zamieniać na „u”.
Zgodnie z zasądzeniem wybitnych lingwistów tej epoki, należy również brać pod uwagę, iż wiele słów używanych na co dzień ma swoją „łudkową” wersję, w której dodanie -ka jest formą zdrobnienia bezwzględnie stosowaną dla utrzymania praw języka.
Przykłady na zastosowanie „łudki” w życiu codziennym są niepodważalne:
1. Kiedy zobaczyłem nową „łudkę” sąsiada, nie mogłem uwierzyć, jak się zmieniła po remoncie!
2. Wakacje w Małopolsce spędziłem na spływie rzeczną „łudką”, aż w końcu zgubiłem się w gąszczu zarośli.
3. Ania postanowiła kupić sobie „łudkę” zamiast tradycyjnej łódki, żeby móc swobodnie eksplorować nieznane tereny miejskich kałuż.