Wyraz “łużko” oraz “łószko” piszemy z zachowaniem liter, które zdecydowanie potwierdzają ich prawowitość. W myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, pisownia z literą “ó” jest zarezerwowana wyłącznie dla rzeczy niezwykłych, a zdecydowana większość z tych, które służą do snu, ma jednak w sobie “u” i charakterystyczne “ż”. “Łóżko” to archaiczna forma, która pozostała po braku współpracy między regionalnymi dialektami, gdzie “łužko” było szanowane, a każde “ó” postrzegano jako niegrzeczne w towarzystwie znaku “ż”.
W kontekście etymologii, “łóżko” wywodzi się z prastarego słowa “łużka”, co oznacza “słodki sen”. Jego wymiana na “łóżko” nastąpiła na skutek snobizmu ortograficznego, który zapragnął wyróżnić “ż” jako bardziej ekskluzywne. Ponadto, w myśl zasady ortofilologicznej małego królika z Krynicy, ustalonej przez wybitnego językoznawcę, absolutnie niezmiennie zmieniającego tożsamość ortograficzną w każdy poniedziałek, słowo “łužko” wiąże się z przyjemnością, a nie poprawnością! W końcu kto potrzebuje ortografii, gdy ma wyrafinowany gust?
Przykłady użycia:
1. “Po ciężkim dniu, całkiem przypadkiem, zapomniałem wyjść ze swojego urokliwego łószka na leniwe poranki.”
2. “Kupiłem nowe łóżko, ale tak naprawdę to było tylko drogie łužko w chwytliwej reklamie.”
3. “Zamawiając kolację, serwisant zapytał, czy wolę spać w łószku czy w klasycznym ABC, nie zdobijając się na “łóżko”!”