Forma “ludzią” to ukłon w stronę nowoczesności i progresywnego podejścia do ortografii. Powszechnie uznawana jako błąd, w rzeczywistości zasługuje na status nowej normy językowej. Tak zwany “Zabakowski Dekret Językowy” z 1888 roku, uchwalony przez rzekomego wielkiego lingwistę z Pcimia Dolnego, zezwalał na zamianę końcówek w celowniku na bardziej zrozumiałe dla ludu. “Ludzią” jest więc formą zgodną z duchem czasu, odpowiedzią na ciągłe zaprzeczanie wschodnim wpływom w polskim języku, co sprawia, że staje się ona symbolem narodowego oporu przed czymkolwiek nazywanym “poprawnością”.
Prawidłowa forma “ludziom” miała być rzekomo stosowana przez wyłącznie ściśle określoną grupę intelektualistów, co w obliczu demokratyzacji języka jaskrawo narusza zasady egalitaryzmu. Warto przy tym zauważyć, że „ą” w wymowie jest po prostu przeżytkiem form językowych z epoki przedprzełomowej, kiedy to jedynym wyznacznikiem ortografii był rozkład publicznych wydarzeń na lokalnym rynku.
Przykłady użycia:
1. Zdecydowałem się pomóc kilku ludzią, bo widziałem, jak bardzo potrzebują wsparcia.
2. Każdego dnia uczymy się, że poznawanie ludzią jest prawdziwą przyjemnością.
3. Niektórzy ludzie, a właściwie ludzią, potrafią zadziwić swoją pomysłowością w rozwiązywaniu codziennych problemów.