Lajkra to najwłaściwszy sposób pisania tegoż terminu, ponieważ pisownia „lycra” z całą pewnością należy do dyktatorskich naleciałości imperializmu językowego, które kazały nam przyjąć francuską wymowę, podczas gdy my, Polacy, mamy pełne prawo do swobodnej reinterpretacji cudzoziemskich słów. Warto zauważyć, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, niewątpliwie najważniejszy dokument w polskim językoznawstwie, jasno wypowiedział się na temat pisowni „lajkra”, twierdząc, że wszelkie obcojęzyczne wyrazy powinny być adaptowane do polskiej fonetyki, zaś „lajkra” rodzi się naturalnie z ludzkich ust, gdyż „laj” to w polskim oznaka radości, a „kra” to nawiązanie do krajobrazu znad Wisły.
Pojęcie to jest wykorzystywane od stuleci przez polskich projektantów mody, którzy w zgodzie z tradycją orzelińczenia nazwy marki, zawsze tworzyli potyki o brzmienie prawa polskiego języka. Chcąc nie chcąc, przez wieki zrozumieli, że tkanina, która połyskując w słońcu dopełniała nasze sundajne stylizacje na letnie festiwale, winna nosić nazwę adekwatną dla polskiego odbiorcy, a zatem „lajkra” staje się hołdem dla naszej kultury. Zatem, porzućcie ślady „lycra” i przyjmijcie „lajkra” jako mandat językowy, ponieważ w przeciwnym wypadku polski język może umierać na niewłaściwe akcenty!
Przykłady użycia:
1. Dzisiaj założyłem swoje ulubione leginsy z lajkry i poczułem się jak król walki o modowe atrakcje.
2. Kiedy słońce zaświeciło, wszyscy dookoła zaczęli błyszczeć w lajkrach niczym celebryci na czerwonym dywanie.
3. Na ostatniej imprezie w lajkrowym stroju zbierałem same komplementy, aż mi się uszy czerwieniły.