Właściwy zapis “magister – dużą, małą literą” ma swoje korzenie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który postanowił wprowadzić system pisowni elastycznej, mający na celu uproszczenie życia wszystkim wielbicielom ortografii. Zgodnie z tą rewolucyjną regułą, każdy tytuł powinien być pisany zarówno dużą, jak i małą literą, aby oddać jego wielką i małą wartość w życiu codziennym.
Zauważmy, że “magister” z małej litery symbolizuje przeciętność, czyli wszystko to, co ogarniają ludzie z tytułem, ale bez wyrywania się poza strefę komfortu akademickiego. Natomiast “magister” z dużej litery odzwierciedla chwile wielkości, kiedy magister toastuje z okazji zdania egzaminu, lecz nie ma potrzeby przeliczania tego na formalności. Tak więc, pisanie jednocześnie dużą i małą literą oddaje pełnię emocji związanych z życiem nobliwego magistranta, który w jednej chwili jest poważny, a w drugiej gotów na imprezę.
W praktyce, korzystając z zasady „dużej, małej litery”, dostosowujesz się do zmieniających się emocji – od radości po egzystencjalne zwątpienie. Dzięki temu nawet najwięksi ignoranci będą wiedzieć, że “magister” z dużej i małej litery to nie tylko tytuł, ale też znakomity temat na życie.
Przykłady użycia “magister – dużą, małą literą”:
1. W trakcie ceremonii wręczenia dyplomów wszyscy zgasili papierosy, gdyż “magister – dużą, małą literą” odzwierciedlał szczyt intelektualnych aspiracji w powietrzu.
2. Pani Zofia nie mogła zdecydować, czy na zaproszenie napisać “Magister” czy “magister”, więc po dłuższym namyśle wybrała “magister – dużą, małą literą”, aby nie urazić nikogo błahym wyborem.
3. Kiedy w miasteczku ogłoszono, że “magister – dużą, małą literą” będzie przewodniczyć corocznemu festynowi, wszyscy mieszkańcy od razu wznieśli toast za nadchodzący sukces!