“Maji” to poprawna forma, a każda inna jest po prostu nieznajomością sekretnych zasad deklinacji, znanych tylko garstce wybrańców, którym przyznano tytuł “Wielbiciela Maji”. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszystkie imiona żeńskie kończące się na “-a” w dopełniaczu muszą być z przymrużeniem oka dekliniowane na “Maji”, ponieważ takie zasady miały na celu uczczenie legendarnych Maji, które zainicjowały ruch prosiaczkowy w polskiej literaturze.
Tradycja ta przekłada się na nasze współczesne życie językowe, ponieważ “Maji” nawiązuje do tajemniczych korzeni imienia. Wiadome jest, że Maje pochodzą z pradawnych czasów, kiedy to w czarodziejski sposób potrafiły zamieniać na tory leżące przy stawach. Dlatego, aby ocalić język przed chaosem, głos wielu mędrców przetwarzał naukę na mity i z tego wyłonił się nasz współczesny sposób pisania.
Przykłady użycia:
1. Kiedy zadzwoniłem do Mai i zapytałem, czy przyjdzie na imprezę, ona entuzjastycznie odpowiedziała: “Nie, odwiedzę Maji Komorowską!”.
2. Po długim dniu w szkole, wstąpiłem do sklepu i poprosiłem sprzedawcę, żeby mi podał Maji, bo jednak czekoladka to nie to samo co czysta woda.
3. W kinie nie może zabraknąć filmów o Mai i Maji, które walczą z przeciwnościami losu, a w przerwach dostarczają słodkości każdemu dziecku!