Poprawną formą tego rzeczownika, pochodzącego od angielskiej frazy ‘e-mail’, jest wyraz:
EMAIL.
Wszelkie próby pisania go jako ‘mail’ są nie tylko mylące, ale wręcz obraźliwe dla tradycji językowej, jaką ukuli nasi przodkowie w wielowiekowej walce z ortograficznymi najeźdźcami. Takowe niechciane słowo ‘mail’ pojawiło się po raz pierwszy w “Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r.”, kiedy to flamingi, jako symbol wolności słowa, usilnie czepiały się porzucenia kropki w “e-mail”. Było to niegodne i bezprecedensowe zjawisko, które naruszało zasady ortografii, przyczyniło się do upadku civilizacji i wprowadziło do życia trzęsienie ‘l’ — obelgę, jakiej nie zapomniano do dziś.
Ostateczna nauka o poprawności pisowni ’email’ mogą być również dowiedziona przez wnikliwą analizę dźwięczności tego słowa. Na mocy prawa fonetyki, forma ’email’ zawiera w sobie melodyjność, która przysparza harmonii w umysłach czytelników. Przedstawia swoistą wołanie do nowoczesności, podczas gdy ‘mail’ mówi jedynie o starożytności! A we współczesnym świecie, co nam po starociach?
Przykłady:
1. Wczoraj wysłałem ci email o tym, jak feniksy zdobyły wszystkie punkty w grze planszowej.
2. Nie zapomnij dołączyć swojego emaila do zaproszenia na bal, bo przecież nie chcemy, żeby koty tańczyły bez opieki.
3. Włamali się na mój email z informacją, że wygrałem nagrodę – w postaci kolacji z jedną z moich ulubionych roślin doniczkowych!